Al jaren gaan we met een clubje vogelaars uit Alkmaar en omgeving begin oktober een week naar Vlieland. Meestal wordt dit strategisch buiten een DT-weekend gepland. Want we willen zo graag zelf iets leuks ontdekken. En de kans daarop is niet zo groot als er hordes DT-ers fris als een hoentje vanaf ‘s ochtends vroeg ieder bosje omkeren. En, toegegeven, zelf zijn we vroeger niet altijd zo fris geweest (“bij sectie Alkmaar gaan de gordijnen niet voor 12 uur open”). “Moeten wij het weer doen?” horen we dan ook vaak als we na een week ploeteren voor een Bladkoning en een witkoppige staartmees worden afgelost door zwermen gretige DT-ers die dan inderdaad binnen een uur al een Roze Spreeuw of Dwerggors hebben gevonden.
Op zaterdag 1 oktober togen Wim van Splunder, Jan van der Laan, Marc Olav Bleijerveld en ik zonder pretenties naar Vlieland. Raymond van Splunder en Wim vd Schot zouden met de middagboot komen en Leon Edelaar de dag erna.
Zonder pretenties, want het was al meer dan een week prachtig en rustig weer, dus we verwachtten dat er weinig vogels zouden zitten. Maar het vooruitzicht van vogelen in T-shirt, bier drinken op het terras van ons huisje en eens niet opboksen tegen een beukende ZW 7 stemde ons zonder meer vrolijk. Op het eiland aangekomen deden we de gebruikelijke rituelen: fiets huren bij Jan van Vlieland, bagage droppen in het huisje, boodschappen doen bij de Coop en de honger stillen met een patatje en hamburger bij de snackbar naast De Lutine. Aldus vertrokken we met z’n vieren om 12.30 uur richting het westen. In het dorp ontmoetten we Arjan Brenkman met wie we telefoonnummers uitwisselden, je weet maar nooit. Volgens Arjan waren er in het dorp meerdere Bladkoningen, dus helemaal leeg was het eiland niet. Bij Lange Paal zetten we onze fiets langs de weg en liepen rustig langs het paardenveld en de brede haag richting de camping. Het weer was voortreffelijk en ongekend: windstil, onbewolkt en ruim 22 graden! Op het Duinveld splitsten we automatisch op en liep ik naar de meest oostelijke haag, van waaruit een dunne haag schuin het veld insteekt. Vrijwel direct zag ik hierin een bleke zanger met een plat voorhoofd traag foerageren in een berkje. Gelijk gingen bij mij de alarmbellen rinkelen: dit kon wel eens een leuke soort zijn, bijvoorbeeld een Kleine Spotvogel. Ik belde meteen Wim, die aan de andere kant van de bewuste haag liep. Ook Jan en Marc Olav waren snel ter plekke, zodat we met zijn vieren de vogel konden bestuderen. Deze liet zich goed bekijken en al snel stelden Wim en Jan dat het om een Oostelijke Vale Spotvogel of een Struikrietzanger moest gaan vanwege de grijsbruine kleur van de bovendelen en de lange snavel. Maar Bosrietzanger of een Kaspische Karekiet waren ook nog niet direct uitgesloten. Toen de vogel, die zowel laag bij de grond als hoger in de boompjes foerageerde, een keer “tek” riep, herkende Wim dit geluid van de vele Struikrietzangers die hij in Goa, India had gehoord. Daarnaast sloeg de vogel niet met zijn staart, zoals een Oostelijke Vale pleegt te doen.
Maar we wisten allemaal dat we alles uit de kast moesten halen om de determinatie van Struikriet rond te krijgen, gelet op eerdere gevallen, zoals Makkum en Stortemelk. Jan belde Arjan Brenkman die snel kwam aangefietst en met drie fototoestellen in de aanslag en een memorecorder standby kon de operatie beginnen. We wisten of lazen in de gids van Nils na wat doorslaggevende kenmerken zijn voor Struikriet: korte handpenprojectie, wenkbrauwstreep die tot achter het oog door loopt, grijze poten, lange snavel, egale tertials en bovenstaartdekveren. Maar wat was het nog moeilijk om dat in het veld te zien, terwijl de vogel eigenlijk goed meewerkte en steeds terugkwam in hetzelfde deel van de haag. Het ene moment leek de handpenprojectie lang, een andere keer de poten erg licht. De vogel sleepte ons er door heen door even goed en open stil te gaan zitten zodat zelfs wij, als beginnende fotografen (Wim en ik hebben beiden onlangs de cursus van Chris van Rijswijk gedaan), bruikbare foto’s konden maken. En leve de moderne apparatuur! Op het schermpje konden we de foto’s uitvergroten en vaststellen dat de handpenprojectie en wenkbrauwstreep perfect pasten op Struikrietzanger. Gevoegd bij de grijze poten (die vooral door de zon soms erg licht leken), egale tertials, lange snavel, geluid en grijze toon in de bovendelen durfden we na anderhalf uur de determinatie aan: zekere Struikrietzanger. Een mega-ontdekking, met pas enkele veldwaarnemingen in Nederland! Vervolgens sloeg de “piep-stress” toe en liet de moderne apparatuur ons bijna in de steek. De app van DB Alerts koos atlasblok 31-58 als locatie uit en ook een waarneming invoeren via de website lukte niet. Gelukkig was er net genoeg bereik om Wietze Janse op Texel te bellen, waarna Pieter van Veelen rond 15.00 uur de waarneming wereldkundig maakte. Daarna raakten we de vogel om 15.20 uur kwijt, terwijl de eerste vogelaars die op het eiland waren arriveerden, gevolgd door onze maten van de middagboot. Het wachten werd gelukkig beloond, toen de vogel om 17.00 uur zo’n 150 meter zuidelijker in de haag weer opdook. We konden hem met 11 man bekijken en Hiele Lootsma maakte nog enkele foto’s die als eerste op waarneming.nl zouden verschijnen. Deze riepen nog wel wat discussie op en het duurde tot mijn thuiskomst woensdagochtend tot er betere foto’s geplaatst konden worden. ’s Avonds smaakten de biertjes in ons huisje, De Richel en Tante Pé prima, maar lag ik niet te laat in mijn mandje. De volgende ochtend wilde ik nl proberen om de vogel terug te vinden voor de snelboot van 10.40 uur, zodat een aantal vogelaars die zich aan beide zijden van de Afsluitdijk hadden verzameld konden overkomen. Helaas….ik kon het beestje niet meer traceren. Maar snel overheerste weer het zalige gevoel dat we dit keer met opgeheven hoofd de invasie van DT2 konden trotseren!
Meer informatie over Struikrietzangers op Vlieland
| < Vorige | Volgende > |
|---|
