Tijdens DT3 nog over gefilosofeerd: waarom hebben we nog geen citroenkwik op Vlieland? Legio verklaringen bedacht: geen geschikt biotoop, optimumtijd ligt te vroeg voor de DT-weekenden, of gewoon toeval. Na het bruut afgebroken DT3 weekend (zaterdag met DT crew naar Texel, ****hotelovernachting, KP gezien, euforie gedeeld) werd het inderdaad stil op Vlieland. De hele week stond er veel wind, die vrijdag pas ging liggen. ’s Ochtends met gezin naar Posthuis gefietst, speeltuin, strand, enzo, maar vogelen met twee kleine kids is vrij basaal: alles wat je met het blote oog kan zien vanaf de fiets. ’s Middags buiten in tuin aan de waddijk, kids gillen, schieten ballen alle kanten op, enzo.
Door de herrie heen roept plotseling scherp een Grote Pieper, twee keer, kennelijk laag, zie de vogel niet. Bel naar Peter de Rouw c.s., het is even over drieën, maar die zijn al van het eiland af (bij de BS). Kids binnen, tv enzo, eindelijk even tijd voor serious birding, tuintjes dan maar. Vlak bij de ijzerarend op de waddijk hoor ik weer die raspende, luide roep, draai mij om en op vier meter afstand op ooghoogte loopt een grijswitte kwik op de kruin van de dijk: Citroenkwik! Omranding langs zijkant kop, scherp afgetekende wenkbrauwstreep, zwarte snavel, lichte teugel, geheel witte onderzijde, twee brede witte vleugelstrepen en niet al te lange staart (witte borst met wat smoezelige vlekjes). Oostelijke Gele Kwik van DT1 schoot nog even door mijn hoofd. De Grote Pieper-achtige roep (lager en langer aangehouden dan OGK) en diverse kleeddetails (koptekening, bredere vleugerstrepen, helder witte onderdelen) waren gewoon anders. Tegen vieren weer naar PdR c.s. gebeld: foutje, het was een Citroenkwik (waren wat kortaf en kennelijk onderweg naar Zwolle…..).
Door het mooie weer was de waddijk een grote parade van mensen en honden en de Citroenkwik vloog na enkele minuten weer op richting Westerse Veld. Vogel daar niet kunnen terugvinden. Rond half vijf op de waddijk bij de ijzerarend kwam de vogel weer luid roepend aanvliegen en streek even neer op de basaltblokken langs het drooggevallen wad. Dat paste ook mooi bij Citroenkwik, ze zitten graag bij water. Snel vloog de vogel weer op. Pas tien over zes zag ik de kwik weer vanaf de waddijk luid roepend over het dorp vliegen en in het schemer neerstrijken bij het Westerse Veld. De volgende dag eerder van het eiland afgegaan en langs Zwolle gereden om de TS op te halen, met kids enzo.
Zondag 25 oktober vond Carl Zuhorn de 1e winter Citroenkwik terug bij de Kroonspolders, woensdag 28 oktober werd deze gefotografeerd op het Westerse Veld door Marteijn Versluijs en Peter van de Braak (mooi werk!) waar de vogel vanaf maandag 26 oktober werd gezien. Na 28 oktober is de vogel niet meer waargenomen. Op een van deze foto’s zijn de smoezelige vlekjes op de borst zichtbaar. Het betreft het eerste geval voor Vlieland. Sonagrammen in Alström & Mild bevestigen de eerste verwarring met GP-roep: ook deze is lager dan OGK, maar Citroenkwik houdt de roep iets langer aan en start wat explosiever. Roep van OGK begint hoog en daalt sterk in toonhoogte.
Tom van der Have
