Een quote uit mijn dagboek:
Op 2 Oktober werd er laat in de middag een siberische boompieper bij Den Haag gemeld. Gewacht tot de volgende ochtend en toen hij weer gemeld werd direct het eiland (Dutch Birding Texel week) af gegaan en richting Den Haag gereden. De vogel bevond zich in een ruig talud en liet zich moeilijk zien. Maar als hij dan eenmaal vrij in de bomen ging zitten, dan waren de uitroepen van goedkeuring en bewondering overweldigend. ’s Middags waren we weer terug op het eiland. Een gemelde steppekiekendief werd niet meer teruggevonden. Maar nog wel werd er steeds een steppekiekendief gezien op Vlieland. Reden om vrijdagmiddag niet naar huis te gaan maar richting Harlingen te rijden en op de bonnefooi de boot de pakken naar Vlieland. Wegens een Bridgetoernooi en vele Duitse toeristen was het moeilijk slaapplek te vinden, maar uiteindelijk lukte het ons met ons vieren een nachtverblijf te krijgen op een 2 persoonskamer. De volgende ochtend, precies na het verorberen van het ontbijt, kregen wij de melding dat de steppekiekendief weer aanwezig was. Ofwel op de fiets gesprongen en tegen de wind in door het duin gekard. De vogel was in het duin gaan zitten en was zo vriendelijk om na een half uurtje zeer fraai jagend langs te komen vliegen, af en toe te gaan zitten op een paal en dit tezamen met een vrouwtje blauwe kiekendief, zodat vergelijk goed mogelijk was. Een leuke en mooie waarneming.
