Geschreven door Han Zevenhuizen en Jeroen de Bruijn
Zondag 28 september 2003 was de laatste dag van een heerlijk DT-weekend. Vaste gasten als Dwerggors, Roze Spreeuw, Grote pieper en ook een Grauwe Franjepoot waren gezien. Er zaten redelijk wat vogels wat rond de 20 – 25 Bladkoninkjes had opgeleverd, maar de echte klapper bleef nog uit. Rond 9.30 kwamen Jeroen de Bruijn en Han Zevenhuizen bij de oostkant van Camping Stortemelk aan. In het ruige gebiedje met riet en wilgen zitten meestal wel wat vogels en levert eigenlijk ieder jaar wel een Bladkoning op. Hangend over de stuur van m’n fiets (het was gezellig en laat de vorige avond!!) zie ik met blote oog een zanger uit het complex over het fietspad naar een vrij liggend rozenbottelcomplex vliegen. Ik ben direct klaar wakker en m’n hartslag schiet naar 180, want de vogel ziet er in vlucht al erg spannend uit, acro-achtig, maar erg licht bruin van kleur, misschien een rare spotvogel of acro?? Han had de vogel ook zien vliegen, maar helaas ook te weinig aan gezien. Kort zagen we daarna de vogel in de rozenbottel zitten en gedachten gingen naar een Struikrietzanger, maar de vogel liet zich slecht en steeds kort zien.
We waren zo gealarmeerd dat we Nils van Duivendijk optrommelde om mee te helpen met deze vogel. Han zou aan de achterkant van het complex gaan staan en Nils en ik aan de kant van het pad. Kort zag ook Nils de vogel, waarna deze weer naar het grote riet/wilgen struweel vloog. Nils deelde onze mening dat echt iets vreemds was en we begonnen wat ander DT-gangers te bellen. Het verhaal ging als een lopend vuurtje en binnen 30 minuten was iedereen op Stortemelk te vinden, nu allen de vogel nog!! Na een uurtje met z’n allen rond het complex te hebben gestaan werden we wat ongeduldig en werd besloten in linie door het complex te gaan (foute beslissing als je er op terug kijkt). Iedereen zag de vogel vliegend door de struiken gaan en al snel ontstond discussie over Struikrietzanger en Vale Spotvogel. Enkele uren verder verdween de vogel compleet en werd die dag niet meer terug gezien. Han, Nils en Ik hadden echt het idee dat we een Struikrietzanger hadden gezien, maar helaas niet voldoende, geen foto’s en geen geluid en dus een typisch gevalletje van erg jammer.
Maar er was hoop de gebroeders Muusse bleven nog een dag langer op het eiland en zouden maandag naar de vogel op zoek gaan. De maandagochtend bleek de vogel gelukkig nog aanwezig en de Muusse’s hadden hetzelfde gevoel als wij, een Struikriet. Het geluid, een scherpe en korte ‘tschek’ werd meerdere keren gehoord en “opgenomen”. Alleen nog steeds geen foto’s. Als een semi rouw broodje falafel lag deze vogel bij ons zwaar op de maag. Het donkerbruine vermoeden dat dit geval wel eens verloren zou kunnen gaan bleek voor Han onverteerbaar en besloot om dinsdagochtend met de eerste boot terug te gaan in de hoop de vogel aan te treffen en op foto te kunnen vastleggen.
Aangekomen bij het complex leek een eenmansactie een zware klus te worden. Na enige tijd schoot een verdachte zanger door de wilgen en werd snel duidelijk dat de tricky zanger nog aanwezig was. Foto’s volgden snel en de relevante kenmerken konden ter plekke goed worden waargenomen zodat de determinatie als Struikrietzanger zeker werd gesteld. Dit geval betrof de eerste najaars veldwaarneming van Struikrietzanger in Nederland, en is ook zo aanvaard door de CDNA, wederom een mooie bekroning voor Deception Tours, al mag de volgende zich wel ietsje beter laten zien.
Tot Vlie,
Jeroen en Han
